J'avais écrit ce texte le trois janvier 2010, pour les amis qui fêtaient le nouvel an chrétien. Mais je ne l’ai jamais envoyé, car en ces jours Téheran avait une tout autre ambiance. Le 21 mars c'est l'équinoxe de printemps, le nouvel an fêté par les iraniens. J'en profite pour dire ce que je n'ai pas pu dire ce jour-là.
Aujourd’hui c’est le troisième jour de l’année 2010.. Je pense à tous mes amis à travers le monde qui fêtent l’arrivée de leur nouvelle année. J’aimerais partager leur joie, mais je n’y peux rien. J’ai le coeur serré….
Je me réveille tous les jours en essayant de me frayer un chemin parmi ce tourbillon néfaste des informations sinistres ; de cesimages d’épouvante. Les jours sont longs et n’en finissent pas ; les évènements se succèdent et me laissent fragile et impuissante entre un espoir incertain et la peur du retour à l’oubli.
Bien sûr rien n’est perdu. Bien sûr tout est déjà gagné. Les frontières se sont déplacées. La peur s’est éloignée, le courage a pris le dessus. Nous ne sommes plus les êtres somnolants que nous étions jadis, espérant un réveil dans des temps meilleurs ; comme un cadeau trouvé dans nos souliers. Et cette force restera dans notre sang et notre esprit pour toujours, et les générations d’après hériterons de ce gène les rendant plus humain.
Tout ce qui nous est passé en si peu de temps et qui reste sans avenir nette, nous a fait grandir, nous a fait mûrir. Je veux croire que nous réapprendrons à vivre côte à côte. Ce pays est grand il y a de la place pour tout le monde. Mais d’ici là combien de massacres nous devrons voir, combien de tueries, combien arriverons aux termes … Jusqu’où irale courage? Jusqu’où ira cette non violence en réponse….
Parmi toutes les photos que j’ai vue; assoiffée comme une vampire, les une plus sinistre que les autres, les une plus violente et ensanglantée que les autres, il y en a une que j’ai choisie pour mes voeux de nouvel an. Une que je ne veux pas oublier, une que j’espère garder en mémoire.
Cette image de femme et d’homme protégeant les soldats de la haine et de la colère. La colère des gens aigris par la violence aveugle infligée à leur égare par ces mêmes soldats, les gens qui ont des cicatrices profondes, dans leur coeur et leur fierté
Trouvons une solution autre que coup pour coup et de l’amour comme seule réponse. Ni l’un ni l’autre ne seront pas la bonne. Notre cadeau de nouvel an se fait attendre. Le moment arrivera.
Bonne année tout de même, avec tous les voeux qui s’en suivent….
این متن را در تاریخ سوم ژانویه۲۰۱۰، مصادف با سیزدهم دیماه ۱۳۸۸، خطاب به دوستانی نوشتم که سال نو مسیحی را جشن میگرفتند. هیچگاه آنرا برای کسی نفرستادم. شاید به این خاطر که در تهران حال و هوای دیگری بود.
سه روزی از سال نو میگذرد، سال ۲۰۱۰،و من به دوستانم در دیگر نقاط جهان فکر میکنم که چگونه آمدن سالی دگر را جشن میگیرند. دلم میخواهد در خوشحالیشان با آنها شریک باشم، اما دست خودم نیست، دلم گرفته....
هر روز که از خواب بلند میشوم سعی میکنم راهی ورای اخبار شوم ِ شهرآشوب برای خودم باز کنم، از میان این تصاویر شوریده و شیدا. روزها بلند و بیپایان به نظر میرسند. اتفاقات پیاپیْ مرا شکننده و سُست، معلق در میان امیدی نامعلوم و ترس از فراموشی، رها میکند.
البته که هیچ چیز را نباختهایم. البته که تا همین حالا هم خیلی چیزها به دست آوردهایم. مرزها جابجا شدهاند، ترس اندکی دورتر شده، شجاعت اندکی نزدیکتر . دیگر آن خوابگردهای دیروز نیستیم که امیدمان به روزهای روشنتر باشد؛ مثل کودکی در انتظار هدیهای شگفتانگیز برای سال نو.
و این توانایی در خون و پیمان تا ابد خواهد ماند، و در خون نسلهای بعد از ما، که دنیایی انسانیتر پایه بریزند.
هر آنچه که بر ما گذشت، در این مدت کوتاه، بدون نتیجهای ملموس، ما را نیرومندتر کرده، پختهتر. میخواهم باور کنم که در کنار هم زندگی کردن را از نو خواهیم آموخت. این کشور پهناور است و جا برای همه ما هست. اما از این بهبعد چه رخ خواهد داد؟ میزان قهر و ناآرامی تا چه اندازه خواهد بود؟ چه تعداد به مقصد نخواهند رسید؟ برای همزیستی مسالمتآمیز چه بهایی باید پرداخت؟ تا کجا بردبار خواهیم ماند؟
در میان تمامی تصاویر آغشته به خشونت و خون که در این مدت به مانند یک خونآشام تشنهشان بودم، آنی که بیش از بقیه مرا تحتتأثیر قرار داد تصویری است که برای
حاجت سال نو انتخاب کردم، همانی که نمیخواهم از یاد ببرم و امید دارم در خاطرم بماند.
در این تصویر مردان و زنانی بدن خود را سر راه قرار دادهاند تا به سربازهایی آسیب نرسد که خود به این چرخه خشم و خشونت کور دامن زده بودند. زنان و مردانی که خود زخمهای عمیقی در دل و بر غرور دارند.
باید به جای «مقابله» و «مجازات» راه دیگری یافت.عشق و مهر هم کافی نیست. نه تنها این و نه فقط آن .
هدیه نوروزی ما هنوز از راه نرسیده است. زمان آشتی خواهد رسید.
