من در تهران می‌مانم
بهنام بهجت‌مرندی

چرخش ماه‌ها در تهران منطق خاص خود را دارد؛ نیمه دوم فروردین و اردیبهشت ماه روزهای رخوت و سرخوشی بهاری، خرداد ماه فصل امتحان و گرم شدن روزهای بلند، تیر، ماه سفر و میوه‌های تابستانی، مردادماه که زمین گُر می‌گیرد و می‌سوزاند، شهریور، ماه انتظار خنکای پاییز، مهر ماه جنب و جوش دوباره شهر و ترافیک مدارس، آبان اوج زیبای پاییز، آذر وعده سوز و سرمای زمستان، دی دوره روزهای کوتاه و سرد، بهمن، ماه گذر از تاریکی و اسفند وقت سراسیمه نو شدن.

 

دو هفته اول فروردین اما تهران حال و هوایی دیگر دارد. تهرانِ همیشه شلوغ و آلوده، آرام و آراسته می‌شود. تهران عصبی و اخمو، شاداب و خنده روست. تهران بدریخت و بدبو، زیبا و مطبوع است. خیلی‌ها در این دو هفته از فرصت تعطیلات استفاده می‌کنند و به سفر می‌روند. بعضی هم از دور و نزدیک به تهران می‌آیند. آمار سفر کرده‌ها اما گویا همیشه از مهمانان شهر بیشتر است که تهران این دو هفته را آرام می‌گیرد. شاید هم اینکه ساکنینْ دغدغه ای جز دید و بازدید عید ندارند شهر را بی‌تنش می‌کند؛ نه کاری، نه مأموریتی، نه کلاس درسی، همه در این دو هفته تعطیل است کم و بیش.

 

من همیشه ترجیحم بوده که این دو هفته را در تهران باشم و دور شهر بچرخم. فرصتیست که در طول سال دیگر به دست نمی‌آید. اما گمان می‌کنم این دو هفته اول سال پیش رو با دو هفته‌های اول سال‌های دیگر کمی متفاوت باشد. چرایی‌اش را نمی‌دانم، تفاوتش را هم نمی‌توانم حدس بزنم. احساس می‌کنم به بُعد دیگری از هستی پرتاب شده‌ام. حسی ترکیب شده از نگرانی با کمی امید و آرزو درونم می‌ریزد. شاید هم دلایلی دارم؛ هر چه باشد سال گذشته جز دو ماه اولش به آنچه که پیشتر از چرخش ماه‌ها در تهران توصیف کردم نمی‌مانست. از خردادماه بگیر تا اسفند به جای آب و هوا و میوه و جنب و جوش عادی زندگی چیزهای دیگری بر روزها و ماه‌ها حک شده. چیزهایی که زندگی عادی را از تهران گرفته. انگار یکباره طلبکاری پیدا شده و یقه تهرانی را که سال‌ها بود با همه مشکلاتش آرام زندگی می‌کرد گرفته و طلبش را می‌خواهد. هی تکان‌تکانش می‌دهد و می‌گوید:«پس چی شد؟» تهران ما هم که از ظهور یکباره طلبکار شوکه شده، دست و پایش را گم کرده و زبانش بند آمده.

 

و ما که می‌دانیم حق با طلبکار است، نگران وامیدوار در انتظاریم تا تهران طلب‌اش را طوری از یکجایی بپردازد تا طلبکار دست از سر تهران بردارد و ما هم به زندگی عادیمان برسیم. یعنی می‌شود؟

 

 

 

بالای صفحه