When you spiral up the stairs you come upon an arrangement of household furniture, mostly Polish in style, under the pleasant light of lampshades and wall-mounted fixtures. They greet you warmly. Paintings and photographs hang on different walls. The window to the right opens to old brick buildings with slanting, tin rooftops. At a distance you can see back-lite posters of three films propped against the serving counter -- Soltan-e Sahebqeran, actually a TV series made in the 1970's on the court of {Nasir od-Din Shah}, Kamal ol-Molk, on the life of a legendary court painter, and Suteh-delan, the story of the coming of age of a mentality retarded young man from a disintegrating noble family, all of which are films by director {Ali Hatami}, set during the Qajar Era (mid 19th century). On top of the counter are jars of cookies, an old scale with pomegranates on one dish, and knickknack.
The smell of freshly ground coffee is in the air. From a small window on one corner you can peep through the film currently projecting on the screen down below. Close by is a bookshelf filled with film magazines and books.
This is JOMHURI Cinema. Before the 1979 Revolution it was called NIAGARA. The homey space that I have been describing is ENTR'ACT Café on the second floor of this movie theater. This is a newly opened space inside a huge movie theater that, according to one of the managers of the café, {Ali Mosaffa}, has so many doors that one can easily get lost inside. The structure was built by an India Engineer in the 60s, though it was only later that its famous owners, director Ali Hatami and film star {Fardin}, turned it into a choice theater. It originally had a single hall, but much like other old movie theaters in Tehran, it was remodeled to accommodate two -- the balcony of the original is separate theater now, whose door is next to Entr'act.
I talked to the managers of the café, the actress-actor couple {Leila Hatami} and Ali Mosaffa, as well as {Taha Moghani}, manager of Café 78, who has acted as consultant to Entr'act, about the objectives of their café and their future plans.
***
TA: When we walk down Jomhuri Ave we see many movie theaters that have been build years ago and their clients are regulars who have come to this part of town for ages. But it seems that these days the passion for films has died down because we don't see people lining up in front of the ticket office. Why did you decide to establish a café when attendance has dropped so much?
Ali Mosaffa: This movie theater has gone to the edge of bankruptcy several times and each time its managers have come up with some measures to keep it alive. In fact, most movie theaters are not doing that well, this one included. Many a times investors had approached the owners suggesting that the building should be turn into a lucrative shopping center. Leila, whose father co-owned the theater, wanted it to be a memento from her father. Last year, during the Fajr Film Festival, we came up with the idea of opening a coffee shop here, as a ploy to make the theater more sustainable.
TA: Although the Museum of Cinemai has a café, this is a relatively new event, and given the state that movie theaters as you describe it, I want to know what you are planing to do to make this one viable?
Leila Hatami: The idea that Ali proposed was that people should have a pleasant space where they can sit down after watching a film and talk about it over a cup of tea. I was personally happy when FELESTIN Cinema was remodeled, but there is nothing in that movie theater to make people hang around and talk. What today has become fashionable as “coffee shops” -- a name that I don't like much -- are not conducive to such activities. The not so attractive ice creams that are on offer in these “coffee shops” or the people who frequent them brought me to this conclusion. To me, there is a distance between the clientèle of coffee shops and the things that are on offer. The atmosphere of these coffee shops has nothing to do with people's everyday life. They look as if they are sitting in an artificial environment sipping on artificial concoctions. I was always looking for a comfortable and natural place were I could frequent. The ideal is to have a place with high turn over where people can have things proportionate to their budget.
TA: It seems, however, that at this point you don't have too many clients?
Hatami: This is true, but the reason is that Jomhuri Cinema is still considered a family theater. The clientèle usually come here with their children. But since this theater is not too far from the University of Tehran, and with plans that Ali has, we are hoping to attract young cinema goers too.
Mosaffa: By showing short and documentary films, we want to attract university students, making Entr'act into a “cultural” hang-out. I am not sure if the name “cultural” is right here, so let me be more precise: we want to build a space where those interested in short films, or any film that has permission to be screened but for one reason or another cannot, can visit. We will dedicate two showings during the week to such films, for a period of six months. In this way, filmmakers will also have a place to show their films. It is possible that the sales of such films will be more successful if they were screen for longer periods of time and even help with their economy.
TA: How certain is this plan of yours?
Mosaffa: We are doing our best. We failed at the outset, because we struck a deal with the Documentary and Experimental Film Centerii to show some of the films of their Cinema Verité festival last summer, but they didn't meet their commitments. It is still possible to get some of their documentary or short films for future screenings. Of course, we first have to see what days and hours are more appropriate for such showings, because Jomhuri Cinema has its own regular schedule of commercial films and we can't possibly switch to non-commercial films without loosing some of the clients who now visit the theater. The screening of special films is contingent upon their filmmakers. For that reason, we have talked to Sinema-ye Shab Institute and Ministry of Culture officials to help with their screening, not only in Jomhuri but in other theaters.
TA: On the topic of “audience,” who are your envisioned audiences? Your café will certainly make people happy in this part of town, because the young residents of Jomhuri area have nothing geared to their needs. There are few cultural centers with non-commercial activities in downtown Tehran. Aren't you afraid of consequences -- mixed clients, etc.?
Mosaffa: We must build our own audience base. We can take it for granted that an audience will be there. But, it is impossible to predict how things will turn out at this point. I am actually counting on short film-makers, whose numbers are not few.
TA: How did the Ministry of Culture and Islamic Guidance receive you?
Mosaffa: The Ministry is supportive. If you go to any movie theater and ask for your short films to be shown there, managers may even wonder if there is something wrong with you.
TA: Will you be selling tickets for your short film showings?
Mosaffa: Yes, tickets will be sold for a collection of short films.
TA: Don't you think that with the inauguration of AZADI Cinemaiii some of your clients will be lost?
Mosaffa: This movie theater has its own client base. There are very few hang-outs in this part of town. Places like Naderi Café or Gol-e Rezaiyeh Restaurant. But anywhere something good happens for cinema is a welcomed development.
TA: Where does the idea for this friendly atmosphere with diverse furnitures come from?
Hatami: I had seen such atmosphere in the old towns of Italy. When you stepped into their cafés you felt like you had arrived at a friend's house, and they were natural places for weekend gatherings.
Mosaffa: And the idea was also to start this café with as little budget as possible.
TA: Much like a short film?
Mosaffa: Exactly.
TA: And because the managers are themselves filmmakers, this café has become a space of decoupage.
Hatami: Indeed, we have worked on this space. But we want this café to revive this theater and of course we got encouragement and support from Taha.
TA: Tell us a bit about your menu.
Hatami: Menu items are as simple and familiar as possible. Coffees are espresso, French [brewed] coffee, and Turkish coffee. With this last one, Taha suggested that we offer four kinds of coffee since many countries in the region brew their coffee in similar fashion. As such, we have Arabic, Armenian, Greek and Turkish coffees. Another words, we did away with other complicated names usually listed in coffee shop menus. Our blends of tea are diverse. We have the regular black on top of other kinds of tea that are not in fashion today in our country, though they were at some point in time, like chamomile, lemon verbena, Indian mix, and valerian tea. With a simple cake or cookie, this is our base menu. But we have other things, including a Friday brunch, elaborate and pleasant for a weekend customer. Taha also suggested beautiful names for these coffees.
TA: It seems that some of the names you have selected are after characters in Iranian films.
Taha Moghani: We first thought of names such as {Al Pacino}, which we had also seen used in the coffee shop of Cinema Museum in Bagh-e Ferdows, but then decided to use names that are simpler and more appropriate to our own clients. Of course, we are only beginning, and we may change things as we go along. There is an amity here between the managers that makes this possible.
Hatami: And, we are still not sure how our clients will receive Entr'act. We also thought of other items on the menu, like ash-e reshteh (a soup made of beans, whee, and noodles) and cutlets (made of ground beef and potatoes) but it is still to early for that.
Moghani: We have other ideas too, like offering products associated with the arts. Being a photographer myself, I like to see still photography exhibits. We can dedicate a space to exhibiting film photographs that are seldom seen by themselves, and in this way attract more clients.
Mosaffa: I must add that other than showing films supported by governmental entities, and which are accessible to us, we welcome unofficial and private ventures. We are hoping that we can show such films in the future, in a large hall that can house 300 people with good sound quality.
Moghani: We must take things step by step. Every couple of months we can introduce a new event, like expanding the library that we already have. These are all in the plans, but we first need to assess our clients, and we will do everything possible to make this a place for cultural activities.
Note
Since this interview in November 2007, Taha Moghani has gone back to his Café 78 headquarters and is no longer offering consultation to Entr'act Café. Meanwhile, new activities have been planned, like the new film club.
i The Museum of Cinema is located in the northern part of the city, in Bagh-e Ferdows, close to Tajrish Sq. It boasts a coffee shop with a view of the gardern.
ii The Documentary and Experimental Film Center (DEFC) is a semi-governmental organization that supports non-commercial ventures.
iii Azadi Cinema in north Tehran burnt down 15 years ago. The new complex is planned to be inaugurated in mid February.
Top
کافه سینمای آنتراکت
زهرا امیر ابراهیمی
آبانماه ۱۳۸۶
پلهها که به طبقه دوم میپیچد با چیدمان غریبی از مبلهای خانگی و میز و صندلیهای لهستانی مواجه میشوی که به وسیله چند آباژور و دیوارکوب کمسو نورپردازی شدهاند و با صمیمیتی مرموز خوشامدت میگویند. دیوارها با تابلوهای نقاشی و عکس با ابعاد متنوع تزیین شدهاند. پنجرهای به پشتبام خاکستری ساختمان کناری و بوی نای پشتبامهای قدیم گشوده و دورتر لایتباکسهایی از عکس فیلمهای سلطان صاحبقران، کمالالملک و سوتهدلان در دل چوبی ِ بار ِ کافهْ حال و هوای سینمای چند دهه قبل را به یادت میآورند.
بوی خوش قهوه تازه ساییده در هواست. در سهکنج دیوار، پنجره کوچکی تعبیه شده که از پشت آن میتوانی پرده سالن سینما را دزدکی دید بزنی. کتابخانهای از کتابها و مجلات سینمایی آنطرفتر در دسترس است.
اینجا *سینما جمهوری* است -- *نیاگارا*ی سابق -- و این فضای صمیمی و مرموز، که انگار خانهایست که به آن قدم گذاشتهای، کافه*آنتراکت* نام دارد و به تازگی در دل ساختمان سینما جمهوری دایر شده است. این ساختمانی است که به تعبیر {علی مصفا} با وسعت زیاد و درهای متعددی که کسی نمیداند به کجا باز میشوند -- به کارگاههای خیاطی پشت بیلبوردهای سر در یا به پست برقی که مصفا به تازگی کشفش کرده است. ساختمان بتن آرمه سینما جمهوری را مهندسی هندی در حوالی سالهای ۴۰ بنا کرد که بعدها مالکانش، زندهیاد {علی حاتمی} و شادروان {فردین}، آن را در رده سینماهای ممتاز قرار دادند. پیش از این سینما تنها یک سالن پخش فیلم داشت که شامل سالن طبقه همکف و بالکن طبقه دوم میشد و در حال حاضر با تفکیک این دو طبقه، بالکن سینما به سالنی مستقل تبدیل گشته و آنتراکت در راهروی سالن طبقه دوم واقع شده است.
با دایرکنندگان کافه آنتراکت {لیلا حاتمی} و علی مصفا و مشاور آنها {طاها مغانی} --که مدیریت کافه ۷۸ را نیز بعهده دارد-- در فضای دوستانه و دلپذیر راهروی سالن شماره ۲ سینما جمهوری به گفتگو نشستیم تا اهداف و برنامههایشان برای رونق بخشیدن به سینما را جویا شویم.
***
تهراناونیو: در خیابان جمهوری که قدم میزنیم سینماهای زیادی را میبینیم که سالهاست دایر شدهاند و مخاطبان آنها سالهاست که فیلمهای مورد علاقهشان را در آن سینماها تماشا میکنند اما این روزها انگار دیگر از آن صفهای طولانی دوستداران سینما خبری نیست. چه شد که با وجود این کمبود مخاطب به فکر دایر کردن کافه آنتراکت در سینمای جمهوری افتادید؟
مصفا: این سینما چند بار تا آستانه ورشکستگی رفته و هر بار کارهایی برای رونق بخشیدنش انجام گرفته است. در واقع هیچ سینمایی از رونق چندانی برخور نیست و این سینما هم از این قاعده مستثنی نبوده. بارها صحبت از فروش این ساختمان و تبدیل آن به یک پاساژ شده است، که مهمترین دلیل حفظش این بود که لیلا اصرار داشت اینجا بعنوان یادگار پدرش به همین شکل باقی بماند. سال گذشته در دوران جشنواره به دلیل سوءمدیریتی که وجود داشت به این فکر افتادیم که راههایی برای رونق بخشیدن به سینما پیدا کنیم که بخشی از آن دایر کردن این کافه بود.
تهراناونیو: دایر کردن چنین محیطی در سینما اتفاق تازهایست هر چند قبل از این در *موزه سینما* نیز چنین مکانی با شرایطی متفاوت ایجاد شده است و همانطور که شما اشاره کردید مخاطبان سینما نیز خیلی کم شدهاند. میخواهیم بدانیم به تعبیر شما که به طور مستقیم در سینما فعالیت میکنید دلیل این کمبود مخاطب چیست و با توجه به این چقدر امیدوارید که با وجود کافه میتوان به آن رونق داد و آیا برنامههای جانبی خاصی هم برای جذب کردن مخاطب در نظر دارید؟
حاتمی: این اتفاق در ابتدا مربوط میشود به فکر علی که آدمها بتوانند بعد از دیدن فیلم در یک محیط دلپذیر بنشینند و چیزی بخورند یا بنوشند. خود من از بازسازی *سینما فلسطین* خیلی خوشحال شدم و از آن محیط خوشم آمد اما آنجا هم بعد از دیدن فیلم فقط میشد از همان اغذیهفروشی داخل سینما چیزی خرید و همانجا کنار اغذیهفروشی نشست و خورد. اما یک محیط دلپذیر وجود ندارد که بتوانی اندکی بنشینی. مکانهایی هم که به «کافیشاپ» معروفند -- من از این اسم بدم میآید -- مکانهای سبکیاند. یا آن بستنیهای رنگارنگ زشت این احساس را در من ایجاد کردهاند یا آدمهایی که به آن محیطها رفت و آمد میکنند. از نگاه من بین آن آدمها و چیزهایی که در کافیشاپها میخورند فاصلهای وجود دارد. این مکانها از جنس زندگی هر روزه آنها نیست. انگار آدمها در وضعیت ناراحتی در یک محیط مصنوعی نشستهاند و چیزهایی مصنوعی میخورند و دیگران را نگاه میکنند. همیشه دوست داشتم یک محیط دلپذیر وجود داشته باشد تا آدمها بتوانند بدون این که فکر کنند به جایی رفتهاند که با آنها فاصله دارد بنشینند و چیزهای ساده با قیمتهایی مناسب بخورند، محیطی که از جنس آدمها باشد و بتوانند در آن راحت و طبیعی باشند. در نهایت ایدهآل من یک جای پر رفت و آمد است که هرکسی به فراخور جیبش چیزی بیابد و بتواند بیدغدغه هر نیمساعت یکبار سفارش دادن -- که مرسوم کافیشاپهاست گویا -- بنشیند، گلویی تر کند، مطالعه کند و با دوستانش گپی بزند.
تهراناونیو: ولی به نظر میآید در حال حاضر رفت و آمد مخاطب کمتر از حد انتظار است؟
حاتمی: بله به این دلیل که اینجا در اصل سینمایی برای خانوادههاست و در این منطقه به سینمای خانوادگی معروف است و آدمها حتی به همراه نوزادشان به دیدن فیلم میآیند. اما ما فکر کردیم چون این سینما نزدیک به دانشگاه تهران است با برنامههای خاصی که علی بیشتر در جریان است بتوانیم مخاطبمان را به قشر سینمارو تغییر دهیم.
مصفا: امیدمان این است که بتوانیم مخاطب اینجا را کمی تغییر دهیم و تبدیل کنیم به قشر دانشجو و نظرمان این است که با نمایش فیلمهای کوتاه و مستند یک پاتوق و مکانی شاید فرهنگی درست کنیم -- نمیدانم درست است اسمش را فرهنگی بگذاریم یا نه -- در واقع محیطی درست کنیم تا آنها که دوست دارند فیلم کوتاه ببینند به اینجا بیایند و بتوانند بعد از دیدن فیلمها در موردشان صحبت کنند. یا برای فیلمهایی که مجوز نمایش دارند ولی نمیتوانند اکران بگیرند-- و تعدادشان زیاد است -- اکران بگذاریم، اکرانهای دراز مدت. به عنوان مثال، دو سانس در هفته به مدت شش ماه. شاید به این وسیله هم آنها بتوانند فیلمشان را اکران کنند و هم شاید تجربه جدیدی باشد برای ما. شاید فروش این گونه فیلمهای به اصطلاح هنری، در دراز مدت، فروش معقولی باشد و به ساخت این دسته از فیلمها کمکی کند.
تهراناونیو: اجرای این ایده در زمان فعلی چقدر قطعی به نظر میآید؟
مصفا: واقعیت این است که تلاشمان را کردهایم. در مرحله اول شکست خوردیم. *مرکز سینمای مستند و تجربی* به ما قول داده بودند نمایش دوم فستیوالی که مهرماه در سینما فلسطین برگزار میشود را در این سینما انجام دهند، اما بدقولی کرد و این اتفاق نیفتاد. قول دیگری که دادند و هنوز زیرش نزدهاند این است که تعدادی فیلم کوتاه و مستند در اختیار ما بگذارند تا اکران کنیم. البته ما در مرحله اول باید آزمایش کنیم بینیم چه روزهایی و چه ساعتهایی برای اینگونه اکرانها مناسب است. مشکلی هم که وجود دارد تداخل نمایش این دسته از فیلمهاست با فیلم بلندی که در برنامه اکران سینما قرار دارد و باید این مشکل را هم به نحوی با صاحبان فیلمها مطرح کنیم. اکران این فیلمها را نمیشود حذف کرد چون برقرار بودن سینما هم خرجهایی دارد و همین مبلغ ناچیز که از فروش فیلمهای بلند حاصل میشود کمک حالی برای سینما است؛ ولی به طور قطع نمایش فیلمهای کوتاه در برنامهمان هست. اکران فیلمهای خاص بستگی به نظر صاحبان فیلمها دارد که فیلمهایشان را در اختیار ما قرار دهند تا آنها را نمایش دهیم. بر همین اساس با مؤسسه *سینما شب* صحبتهایی شده مبنی بر اینکه نمایش فیلمهای کوتاه را در تعدادی از سینماها به اجرا بگذارند و ارشاد هم کمکی به آن سینماها خواهد کرد و اگر چند سینمای دیگر هم چنین تصمیمی اتخاذ کنند این اتفاق میتواند شکلی جدی و رسمی به خود بگیرد.
تهراناونیو: درباره مخاطب گفتید... این آدم ها چه کسانی هستند؟ این اتفاق در این نقطه از شهر آدم را خوشحال میکند. چون در این ناحیه از شهر بر و بچههایی هستند که مخاطب هیچی نیستند یعنی چیزی وجود ندارد. از مرکز شهر تا فرهنگسرای بهمن. فکر نمیکنید این کمبود ایجاد ازدحام کند و مشکلاتی پیش آورد؟
مصفا: مخاطب باید شکل بگیرد. در واقع نمیتوانیم فرض کنیم یک مخاطبی وجود دارد و ما برای آنها این فضا را شکل دادیم. ما باید اینطور فکر کنیم که قرار است ما یک مخاطبی را شکل دهیم. اما بههرحال ترس از هرج و مرج همیشه هست. اما در واقع امید من به سازندگان فیلم های کوتاه است که جمعیت کمی نیستند و میشود رویشان حساب کرد.
تهراناونیو: برخورد ارشاد با این اتفاق چگونه است؟
مصفا: ارشاد از این ماجرا استقبال میکند. شما به سینماهای دیگر که مراجعه کنید و بگویید من میخواهم فیلم کوتاهم را نمایش دهم اصلاً استقبال نمیکنند. آنها بیش از هرچیز تعجب میکنند از اینکه ما میخواهیم نمایش فیلمی که خوب میفروشد را متوقف کنیم و یک سانس فیلم کوتاه نمایش دهیم.
تهراناونیو: برای دیدن فیلم کوتاه بلیط فروخته خواهد شد؟
مصفا: بله. برای مجموعهای فیلم که در سانسی نمایش داده میشود، بلیط فروخته خواهد شد.
تهراناونیو: فکر نمیکنید بازسازی سینما آزادی و راه اندازی آن به این سینما و برنامههایتان لطمه وارد کند؟
مصفا: این سینما بههرحال مخاطب خودش را دارد. مضاف بر اینکه اینجور پاتوقها معمولاً بالای شهرند و برای مرکز شهر و خیابان شلوغی مثل جمهوری گویا همان کافه نادری فقط هست یا رستوران گل رضاییه. بعضیها هم عادت میکنند برای دیدن فیلم به یک سینما بروند. اینجا هم این دسته از مخاطب را دارد. هرجا اتفاق خوبی برای سینما بیفتد در هرحال خوب است.
تهراناونیو: این فضای صمیمی با اسباب و اثاثیه متنوع در محیط یک سینما از کجا شکل میگیرد؟
حاتمی: من مشابه این فضا را در کافهای در شهری قدیمی در ایتالیا دیدم. آنجا که میرفتی احساس میکردی وارد منزل دوستی شدی و با آن همه برنامههایی که برای آخر هفتهها وجود داشت همه دوست داشتند به آن کافه بروند. در واقع این ایده که میز و صندلیها یکشکل نباشد را برای اولینبار آنجا دیدیم و آنجا محیط بسیار دلپذیری بود.
مصفا: و اصل قضیه هم این بود که با کمترین بودجه بتوانیم اینجا را راه بیاندازیم.
تهراناونیو: مثل فیلم کوتاه.
مصفا: دقیقاً.
تهراناونیو: به دلیل حضور صاحبان اهل سینما، اینجا کافهای دکوپاژ شده است که روی فضاها کار شده.
حاتمی: بله روی فضاها کار شده. از خیلی قبلتر دوست داشتیم کافهای داشته باشیم و بارها تصمیم گرفتیم که جای دیگری را کافه کنیم ولی اینکه اینجا را انتخاب کردیم فقط برای نجات سینما بود و البته جرأت و روحیهای که لازم داشتیم را طاها به ما داد غیر از اینکه اقدامات اجرایی هم به عهده او بود.
تهراناونیو: درباره منویی که تنظیم کردهاید برایمان بگویید.
حاتمی: درباره تنوع غذایی سیاستمان این بود که تا جایی که میشود همه چیز ساده و غیر متنوع باشد. قهوهها به چند نوع اسپرسو، فرانسه و ترک محدود میشود که طاها قهوه ترک را کمی بسط داد چون این قهوه هم عربی است و هم ارمنی و یونانی و ترک و خب این کمی تنوع به وجود آورد ولی در نهایت برای گریز از روحیه آن کافیشاپهای مرسوم، انواع فرنگی را حذف کردیم و به سادهترین شکل رساندیم. چایها متنوعند. همان چای سیاه که همه میخورند به اضافه چایهایی که حالا در کشور ما مرسوم نیستند و یک زمانی بودهاند مثل بابونه، ورون، بهلیمو یا چای هندی. در حقیقت چای و قهوه و یک نوع شیرینی ساده که قسمتهای پایه در یک چنین جاییست را سعی کردیم ارزان و با کیفیت ارائه کنیم ولی چیزهای دیگری با قیمتهای متفاوت هم بگذاریم. جمعهها صبح هم صبحانه داریم. مفصل و دلپذیر برای یک صبح تعطیل. طاها اسم های قشنگی برای چای و قهوهها هم پیشنهاد کرده مثل قهوه قجری و ماه منیر.
تهراناونیو: اگر درست فهمیده باشم بعضی از این اسمهایی که انتخاب کردهاید، برگرفته از نام شخصیتهای فیلمهای ایرانی هستند.
مغانی: در ابتدا برای نامگذاری منوی کافهای اینچنینی در محیط سینما به اسمهایی مثل {آلپاچینو} برای کاپوچینو و امثال آن فکر کردم که شنیدم در *کافه سینما*ی باغ فردوس این کار را کردهاند و صرفنظر از آن با توجه به فضای اینجا دلم میخواست برای منو اسمهایی انتخاب کنم که سادهتر و روانتر باشد. اسمهایی برای یک کافه سینمایی ایرانی. البته هنوز این اسمها نگذاشتیم. اینجا صمیمیست و میگذاریم یک چیزهایی کم کم به مقتضیاتش شکل بگیرد.
حاتمی: به دلیل اینکه هنوز از میزان و استقبال مخاطب اطلاعی نداریم، یکی دو جور طعم شور داریم و طعم شیرین. بابا بارها سعی کرد به این سینما رونق دهد اما هر بار به دلایلی این اتفاق نیفتاد. یکی از برنامههایی هم که داشت دادن آشرشته و کتلت بود ولی فکر میکنم هیچوقت نمیخواستیم در طبقه بالا این طرح را اجرا کنیم. بالا فکر علی بود و خب، قدیم اینجا دفتر سینما بود.
مغانی: ایدههای زیادی داریم مثل ایجاد کردن قسمتی برای عرضه محصولات فرهنگی یا نمایش عکس – در هرحال من عکاسم و هرجایی دنبال موقعیت برای عکاسها هم هستم -- عکسهای کسانی که عکاسی سینما میکنند و آنها را به تهیهکنندهها میدهند و فقط بر در ورودی سینماها میتوان دیدشان. جایی برای نمایش این عکسها وجود ندارد. میشود بخشی از این فضا را اختصاص داد به نمایش عکسهای سینمایی؛ که من معتقدم با یک برنامهریزی درست همه آنها قابل اجرا هستند و اگر ما بتوانیم این جریان را به مراکز فرهنگی و هنری بسط دهیم، میتوانیم مخاطبمان خود را هم پیدا کنیم.
مصفا: مطلب دیگری که باید بگویم این که جدا از فیلمهای مراکز دولتی که برایمان قابل دسترس هستند، از فیلمهای غیررسمی و خصوصی هم استقبال میکنیم که خب به آنها دسترسی نداریم. امیدواریم بتوانیم فیلمهای کسانی که دوست دارند فیلمشان را جایی نمایش دهند به این ترتیب اکران کنیم. ظرفیت سیصد نفر، پرده بزرگ، طول زیاد سالن که امکان شنیده شدن صدای دالبی به شکلی مطلوب را داراست شرایط مناسبی برای اینگونه نمایشها فراهم میکند.
مغانی: مرحله به مرحله میشود این اهداف را پیش برد؛ به فاصله هر چند ماه یک حرکت جدید. مثل کتابخانهای که در نظر گرفته شده و آدمها میتوانند کتابها و مجلات سینمایی که قبلاً خواندهاند یا دو نسخه دارند را به آنتراکت اهدا کنند و هم خودشان و هم دیگران از کتابخانه استفاده کنند. اینها همه اتفاقات خوبیاند. در نهایت منتظریم که دست و پنجهای با مخاطب گرم کنیم و جلوتر برویم. سنگر را خالی نمیکنیم و همه تلاشمان را برای اجرای برنامههای در نظر گرفته شده خواهیم کرد.
یادداشت
پس از انجام این مصاحبه در آبانماه ۱۳۸۶، طاها مغانی به مقر خود در کافه ۷۸ بازگشت و دیگر به عنوان مشاور در کافه آنتراکت رخ ننمود، و در این میان فعالیتهایی دیگری نیز به میان آمده، از آن جمله است *باشگاه فیلم آنتراکت* که اکنون مشغول کار است.
بالای صفحه