The following is a short summary of how the rights of artists are represented in the laws of Iran.
The Law Protecting the Rights of Authors and Artists was ratified in 1969. The second Article states that all written material, whether books or essays, scientific, literary or artistic in nature, poetry, songs, anthem and musical works, published or not, and any work, visual or audio, intended for exhibition, for staging, for screening, or for broadcasting in movie theaters, television, radio, whether in the form of painting, drawing, geographical maps, calligraphy, or any decorative work, any sculpture or architectural plan, including design or sketch, photography, handicrafts, rug patterns, or any work based on folklore or national heritage done in a creative way, is protected by this law and the exclusive right of the work remains with its originator.
[::] It is the originator that will decide how to publish, distribute or present the work
[::] The originator's rights cannot be transferred to another person
[::] should she/he have an inheritor This right is also applicable for 30 year after the death of the originator; otherwise, the same right is transferred to a public, cultural institution for the same duration of time.
[::] Works that have many originators, provided that they cannot be distinguished, are the property of all the originators.
[::] Works that are commissioned will remain the property of their commissioner unless otherwise agreed, but all awards or monetary payments or bonuses resulting from the participation of the commissioned work in artistic, scientific, or literary contests belongs to the originator of the work.
[::] Should works possess characteristics peculiar to them, they will also be covered by the law.
[::] No modifications in the work protected by this law is permissible unless with the permission of it originator.
We should add that the law only protects works that are first created or shown or presented in Iran. The law also provisions punishments for those who have infringed on the rights of the originator.
[::] Anyone using a work without permission, whether intentionally or not, and distribute it under a different name will be punished by a prison terms of 6 months to 2 years.
[::] Works of translation, any use of the work without permission will result in 3 months to a year of prison.
This law was re-approved by the post-revolutionary parliament in 2000, with amendments that included scientific reports and computer software.
Top
قانون حقوق پدیدآورنده
تلخیص از تهراناونیو
مردادماه ۱۳۸۵
آنچه میخوانید چکیده و نکات مهم در قانون مربوط به حقوق پدیدآورنده است.
در ماده قانون تصویب شده در سال ۱۳۴۸ به مؤلف و مصنف و هنرمند «پدیدآورنده» و به آنچه از راه دانش یا هنر و یا ابتكار آنان پدید میآید بدون در نظر گرفتن طریقه یا روشی كه در بیان و یا ظهور و یا ایجاد آن به كار رفته «اثر» اطلاق میشود. در ماده دوم، آثار مورد حمایت قانون را كتاب، رساله، جزوه، نمایشنامه و هر نوشته دیگر علمی و فنی و ادبی و هنری میداند. همچنین این قانون شعر، ترانه، سرود، تصنیف و آثار موسیقی نوشته و ضبط و نشر شده یا هر اثر سمعی و بصری به منظور اجرا در صحنه، سینما یا تلویزیون و رادیو ر شامل میشود. نقاشی، تصویر، طرح، نقش و نقشه جغرافیایی ابتكاری، نوشتهها و خطهای تزیینی و هر گونه اثر تزیینی و تجسمی را هم باید به فهرست كارها اضافه كرد، همچنین هرگونه پیكره (مجسمه)، اثر معماری از قبیل طرح و نقشه ساختمان، عكاسی با روش ابتكاری و ابداع، اثر ابتكاری مربوط به هنرهای دستی، صنعتی، نقشه قالی و گلیم یا هر اثری بر پایه فرهنگ عامه (فولكلور) یا میراث فرهنگی و هنری ملی باشد و یا به شکلی مبتکرانه از ترکیب چند مورد نامبرده باشد را نیز تحت عنوان «اثر» معرفی میکند. در این موارد حقوق پدیدآورنده شامل حق انحصاری نشر، پخش، عرضه،اجرای اثر و حق بهرهبرداری مادی و معنوی از نام و اثر او است که محدود به زمان و مكان نیست و غیر قابل انتقال است. پدیدآورندگان مورد حمایت این قانون میتوانند استفاده از حقوق مادی خود را برای تهیه فیلمهای سینمایی و تلویزیونی، نمایش صحنهای مانند تئاتر و باله، ضبط تصویری یا صوتی، پخش از رادیو و تلویزیون و وسائل دیگر، استفاده در كارهای علمی و ادبی و صنعتی و هنری و تبلیغاتی یا برای فراهم كردن یا پدید آوردن اثری جدید در اختیار دیگری قرار دهند.
[::] اثری كه با همكاری دو یا چند پدیدآورنده به وجود آمده باشد و كار یكایك آنان جدا و متمایز نباشد را اثر مشترک مینامد که حقوق ناشی از آن حق مشاع پدیدآورندگان است
[::] مدت استفاده از این قانون كه به موجب وصایت یا وراثت منتقل میشود از تاریخ مرگ پدید آورنده سی سال است و در صورت نبودن وارث برای همین مدت به منظور استفاده عمومی در اختیار سازمانهای متولی فرهنگ و هنر قرار خواهد گرفت
[::] آثاری كه در نتیجه سفارش پدید میآید تا سی سال از تاریخ پدید آمدن اثر متعلق به سفارش دهنده است مگر آن كه برای مدت كمتر یا ترتیب محدودتری توافق شده باشد، هرگونه پاداش و جایزه نقدی و امتیازاتی كه در مسابقات علمی و هنری و ادبی طبق شرایط مسابقه تعلق میگیرد متعلق به پدید آورنده خواهد بود
[::] اگر اثر نام و عنوان یا ویژگی که معرف آن است دارد، هیچ كس نمیتواند آنها را برای اثر دیگری از همان نوع یا مانند آن به ترتیبی كه القا شبهه كند، به كار برد
[::] هر گونه تغییر یا تحریف در اثرهای مورد حمایت این قانون و نشر آن بدون اجازه پدید آورنده ممنوع است البته حقوق مادی پدیدآورنده موقعی از حمایت این قانون برخوردار خواهد بود كه اثر برای نخستین بار در ایران چاپ یا پخش یا نشر یا اجرا شده باشد و قبلاً در هیچ كشوری چاپ یا نشر یا پخش و یا اجرا نشده باشد.
در مواد دیگر این قانون مجازاتهایی نیز برای متخلفین در نظر گرفته شده است:
[::] هر كس تمام یا قسمتی از اثر دیگری را بدون اجازه او عالماً یا عامداً به نام شخص دیگری غیر از پدیدآورنده نشر، پخش یا عرضه كند به حبس تأدیبی از شش ماه تا ۳ سال محكوم خواهد شد
[::] در مورد متون ترجمه، تحریف تغییر و اقتباس بدون اجازه سه ماه تا یك سال محكومیت در نظر گرفته شده و اگرپس از مدت سی سال اثر از اموال عمومی محسوب شود وزارت فرهنگ و هنر عنوان شاكی خصوصی را خواهد داشت
[::] اگر متخلف شخص حقوقی باشد علاوه بر تعقیب جزایی شخص حقیقی مسئول، خسارات اموال شخص حقوقی جبران خواهد شد و در صورتی كه آن اموال به تنهایی تكافو نكند مابهالتفاوت از اموال مرتكب جرم جبران میشود
[::] مراجع قضایی نیز نسبت به جلوگیری از نشر و پخش و عرضه آثار مورد شكایت و ضبط آن اقدام میکنند
[::] آثاری كه پیش از تصویب این قانون پدید آمده از حمایت این قانون برخوردار است و متخلف حق نشر یا اجرا یا پخش یا تكثیر یا ارائه مجدد یا فروش آن را ندارد
[::] این قانون برای ثبت اثر در موارد مختلف مقرراتی در نظر گرفته که شناسنامه اثر به شکلی تدوین شود که شامل تمام خصوصیات آن باشد چه در مورد آثار ادبی، تجسمی، موسیقایی یا نمایشی. همچنین وزارت فرهنگ و هنر را مکلف به انتشار آگهی در روزنامه کثیرالانتشار برای فهرست و مشخصات آثار ثبتشده کردهاست.
در سال ۱۳۷۹ این قانون مجدداً به تصویب رسید همراه با اصلاحیهای که گزارش پژوهشی و نرمافزار چندرسانهای را نیز به موارد ماده اول افزوده بود و در مورد آثار مشترک مشخصات کامل شخص دوم را نیز لازم میدانست.
بالای صفحه
