Inside the subway car there is not an inch to move. I try to make my way to the end of the car. When someone enters a tight space, one must be mindful of his pocket. I am holding my briefcase with one hand and the other hand is on my pocket. It feels less crowded now: "Excuse me… I am terribly sorry…. Sir, can you move a tad bit?…. Can I get through?"
I reach the end of the car. The man in glasses is following me closely. He also reaches the end of the car. He is wearing a loose pant. His hands are filthy. So is his shirt. When our eyes meet, he avoids mine.
SHARIF Station. The whole car is shifting -- in and out. Per capita space increases by a factor of three and then reduces to half that. The man in glasses is pressed against me. The man in suits is pressed against him. The fat man with mustaches holding a checkered, blue plastic bag -- in which there is a dress pant that he has taken to the tailor's to be mended -- to him. An older, retired man to the man with the mustache and all these to others in at least two other directions.
"Next station NAVVAB," the lady's voice is heard over the speakers with and emphasis on the "v". A five-hear-old releases his hand from that of his father as if it was never meant to be there, as if the father was holding the boy so that the former won't get lost. The kid zigzags through the crowd. He goes to the end of the car once and then comes towards me. I become anxious, "What if the father gets lost? Does he know the way back to the house?" When the kid reaches me, he steps on my foot. I only feel the pain in my foot and the image of my soiled shoe replaces that of the abandoned father. No matter how hard I look down I can't see my shoes. What if I no longer have any legs? Nor can I see the shoes of any other passenger. What if no one has feet? I tuck my coat in. I see three single shoes, one of which is empty. Is it mine? I don’t wear leather shoes. I no longer see even the other two shoes. Nothing is visible except the top of the head of the kid, with his straight hair. I look up and see clenched fists spiring upward. This could very well be a street demonstration, with people shouting slogans against Globalization. Heads are intermittently tilted to one direction -- back, left, up. Let me see if any of the heads is tilted to the right. Not here, nor there. Not even one person. No, there is one head tilted to the right at the other end of the car -- a head leaning on the windowpane. What about my own head? Could it be that my head is also tilted? I try to locate its reflection on a window or something. It can't be found. I see the corner of it now, but no, it's lost. Someone moved somewhere and I can see it again. Okay… Ah! I lost it. Let it go. I move a little to cut the connection between my body and that of the man wearing glasses. I can't do it, but I can minimize it. The kid is wiggling constantly. I try to keep him under watch, at least up to the point that I can see him. He turns around and moves to the right. If I turn my head I will be able to see him. It's not easy. I watch him in the window. His elbow pokes at my loin. He disappears for a second and then his elbow pokes at my rump. Now I can't see him anywhere. Nor does the window help any. I close my eyes. I watch him with my rump. Where is my wallet? Where did I put it? Is it in my back pocket? I have at least four hundred-dollar bills in it. I can sense movement on my rump. Something is moving in my back pocket. I release my right hand from the rod above and slowly move it from my side to the back. Close to my hind pocket I open my fist and throw it against the pocket. A hand grabs my wrist. I am also holding someone's.
توی مترو کیپ تا کیپ آدم ایستاده. جا به جا میشوم. سعی میکنم از لای جمعیت خودم را به انتهای واگن برسانم. وقتی آدم وارد جای تنگی میشود باید جیبش را داشته باشد که نزنند. یک دستم به کیفم است یکی روی جیب عقب. به نظر خلوتتر میآید. «ببخشید... شرمنده، عذر میخوام... جناب ممکنه یه کم جا به جا شین؟... میتونم رد بشم؟»
به انتهای واگن میرسم. مرد عینکی قدم به قدم فاصلهاش را با من حفظ میکند و به انتهای واگن میرسد. شلوار گلگشادی پوشیده، دستهایش کثیف است، پیراهناش هم. چشمتوچشم که میشویمْ چشمش را به سرعت میغلتاند جای دیگری.
*دانشگاه شریف*. کل واگن به سرعت پُر و خالی میشود. سرانه فضا برای هر مسافر یک لحظه سه برابر شد و بلافاصله به حالت قبل برگشت و بعدش نصف قبل شد. مرد عینکی چسبیدهبه من، مرد کتشلواری بلند قدی هم به او. مرد چاق سیبیلو هم که کیسه پلاستیک راهراه آبی به دست گرفته -- که احتمالاً توی آن یک شلوار پارچهای هست که برده به خیاط نشان داده که جاییش را تغییر بدهد --به مرد کت شلواری، پیرمرد بازنشسته به مرد سیبیلو و هر کدام از اینها از زوایای دیگری حداقل به دو نفر دیگر.
«ایستگاه بعدی نواب» خانم توی بلند گو تشدید روی «واو» نواب را چه دقیق ادا میکند. پسربچه پنجشش سالهای دست پدرش را ول میکند، چنان که گویی هیچ وقت قرار نبوده آن دست را بگیرد، چنان که گویی پدر دستش را گرفته تا خودش گم نشود. دست رها میشود پدر گم میشود، بچه از لای جمعیت میرود و میآید، یک بار تا ته واگن میرود و می آید این سمت.یک لحظه دلم شور میزند، «نکند پدر گم بشود؟ مسیر برگشت به خانه را میداند؟» بچه به من که میرسد بلافاصله پایم را لگد میکند. فقط درد را حس میکنم و تصویر احتمالی خاکی شدن کفشم جای تصویر گم شدن پدر را پُر میکند. هرچه پایین را نگاه میکنم کفشم را نمیبینم، نکند پا ندارم؟ کفش هیچ کس دیگری را هم نمیبینم.نکند هیچ کس پا ندارد؟ کاپشنم را میکشم کنار. سه لنگه کفش مختلف، که یکیشان خاکیست. مال منست؟ نه من کفش چرمی نمیپوشم. حالا دیگر همان لنگهها را هم نمیبینم. چیزی معلوم نیست جزکله پسر بچه با موهای لَخت. بالا را نگاه میکنم مشتهای گره کرده رو به بالا. همه متحد انگار دارند شعار میدهند. انگار که همه مخالفان جهانی شدن باشند. کلهها یکی در میان کج است. رو به عقب، چپ یا بالا. بگذار ببینم کلهای رو به راست هم خم شده؟ اینجا که نه، آنجا هم نه. حتا یک نفر. چرا یک نفر ته واگن کلهای را به راست تکیه داد به شیشه. کله خودم چطور؟ نکند کله من هم کج باشد؟ سعی میکنم توی شیشهای، جایی، پیدایش کنم، پیدا نمیشود. هان گوشه کلهام پیدا شد، اَه در رفت، کسی جایی تکان خورد. ماسکه کرد لعنتی. مرگ بر کسی. هان یک لحطه گوشهاش پیدا شد، آهاااان...اَه، ولش کن. جابهجا میشوم بلکه تماس بدنیام را با مرد عینکی قطع کنم. قطع که نمیشود، به حداقل برسانمش. پسر بچه مدام وول میخورد، سعی میکنم با چشمم بپایمش. لااقل تا وقتی که جلوی چشم است. میچرخد میرود سمت راست. اگر گردن بچرخانم میبینمش. کار سادهای نیست. توی شیشه دارمش. آرنجش مدام توی رانم فرو میرود. یک لحظه غیب میشود، بلافاصله آرنجش میرود توی کپلم. حالا دیگر هیچ جا پیدا نیست. شیشه هم کمکی نمیکند. چشمهایم را میبندم، با کپلم میپایمش. کیف پول، کیف پولم را کجا گذاشته بودم؟ توی جیب عقب؟ حداقل چهار تا چکپول صدهزار تومانی آنجا دارم. حرکت را روی کپلم احساس میکنم. چیزی توی جیب پشتم دارد حرکت میکند. دست راستم را از میله بالاسر رها میکنم. آرام میآورم پایین. از پهلویم میبرم پشتم. نزدیک جیب عقب. مشتم را باز میکنم. پرت میکنم سمت جیب. دستی مچم را گرفت. من هم یکی گرفتم.
